«Οι Απαράφθορες»

του Στέλιου Χαλκίτη

Κυριακή, 26 Ιούλιος 2020 11:30 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
«Οι Απαράφθορες»

Οι εννοιολογικές εμβαθύνσεις, γνώριμο στοιχείο του συγγραφέα που ''βασανίζει'' την γλώσσα, μας επιτρέπουν να σχολιάσουμε την ''ευκαιρία'' που προσδίδει η ανάγνωση του βιβλίου σ' όσους εκτός των άλλων θέλουν να βελτιώσουν την διατύπωση κι εκφορά του λόγου τους χωρίς να τον ''επιτηδεύσουν''....
Η τοπική κοινωνία της βιοτής του αποτελεί για τον ίδιον σημείον αναφοράς ως προς την ζωή εκείνων που συνθέτουν το θηλυκό γένος και παρουσιάζεται η γενναιότητα των ''κεχαριτωμένων'' γυναικών που δια αυτών διενεργεί θαύματα η φύση....
Ας το διαβάσουμε προσεκτικά μήπως αλλάξει η σκέψη μας, μήπως οι λέξεις του γίνουν ''εργαλεία'' διερεύνησης της ψυχής μας....
...κι ας παραδεχτούμε την ισότιμη αξία του καλού ή του κακού που προκαλεί την έκπληξη ή την ευκαιρία σ’ όσα η ζωή κρατάει κρυμμένα .....
Το βιβλίο δεν εξαντλείται στην πρώτη ανάγνωση, αλλά διαβάζεται με ευχαρίστηση και μεγαλύτερη προσήλωση πολλές ακόμα φορές!

aparafthores

Απόσπασμα από τις “Οι Απαράφθορες”
“…η Δαυίνα πρότεινε την Κάλυμνο. Είχε ακούσει από τα χείλη της πολλές ιστορίες για την παροιμιώδη φιλοξενία των κατοίκων της, για την πληθώρα επιστημόνων, απότοκη από τα ανεόρταστα χρόνια της ξενιτιάς και του καημού των γονιών τους για το αλμυρό και πικρό μεροκάματο μέσα σε καΐκια-σκυλοπνίχτες, για τα καραφλά βουνά της, τις ονειρικές παραλίες της, σαν ζωγραφιές σπουδαίου καλλιτέχνη, θυμόταν ακόμα τις περιγραφές της για το εκρηκτικό Πάσχα με τους δυναμίτες και τα πεντανόστιμα εδέσματα, ειδικά το μουούρι (αρνί ψημένο στον φούρνο με γέμιση), που συνόδευαν το κατά τα άλλα βάρβαρο έθιμο, ένα έθιμο που λάτρευαν οι Καλύμνιοι παρόλα τα θύματα ενός ακήρυχτου πολέμου…”

Περίληψη
Σ’ ένα κέντρο αποκατάστασης ψυχικά νοσούντων η εξηντάχρονη ψυχίατρος Δαυίνα Δελμούζου γνωρίζει τον κατά πολύ νεότερό της τρόφιμο Ρωμανό Δοξιάδη. Μεταξύ τους αναπτύσσεται μια σχέση δυνατή, παράφορη, απελπισμένη, δίχως όρια. Οι διακοπές τους στο νησί της Καλύμνου πυροδότησαν μια ξεθωριασμένη και εξεζητημένη ανάμνηση που είχε η Δαυίνα, κάτι που της είχε πει η Καλυμνιά μητέρα της όταν ήταν μικρό κοριτσάκι, κάτι για κάποιες κρυφές γυναίκες της Καλύμνου. Εντάσσεται στον μυστικό όμιλο των εμβληματικών κρυφών γυναικών του νησιού όπου αρχίζει να μαθαίνει νέα πρωτόκολλα του έρωτα, της αγάπης, του θανάτου, και γενικά της ζωής. Ένα μυστικό κρύβει ο όμιλος, ένα μυστικό κρατούν επτασφράγιστο οι κρυφές γυναίκες. Οι ζωές των ηρώων περιπλέκονται και αποκαλύπτουν τα φωτεινά ύψη και τα σκοτεινά μπουντρούμια της ψυχής. Μια παιδική κούκλα περιφέρει το μυστικό… Η αποκάλυψή του συγκλονίζει…

Σχετικά με το συγγραφέα
Ο Στέλιος Χαλκίτης γεννήθηκε στην Κάλυμνο όπου ζει, εργάζεται και συγγράφει. Κατά τη διάρκεια των εγκύκλιων σπουδών του, αλλά και αργότερα, σε μια προσπάθεια να βρει απαντήσεις στις υπαρξιακές του ανησυχίες, ταξίδεψε σε Ινδίες, Θιβέτ, Ιμαλάια, Άγ. Όρος κ.λπ. Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε σε ελληνικές εφημερίδες για πολιτικά, φιλοσοφικά και κοινωνικά θέματα, υποστηρίζοντας με θέρμη τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των γυναικών και την ισότητα εν γένει, όπως και την ανάγκη αναθεώρησης πάσης φύσεως βεβαιοτήτων. Συχνά προσκαλείται σε πνευματικά ιδρύματα, φιλοσοφικά συμπόσια ή άλλες εκδηλώσεις όπου δίνει διαλέξεις φιλοσοφικού ή ψυχολογικού χαρακτήρα που τυγχάνουν μεγάλης αποδοχής από το ευρύ κοινό και μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Έχουν εκδοθεί τέσσερα βιβλία του: Μάργκινους Μόριους, 2012, εκδόσεις Ζήτη, που έχει κάνει ήδη δεύτερη έκδοση στην Ελλάδα (2015) και αγγλική έκδοση στη Μεγάλη Βρετανία, Marginus Morius, Vanguard Press, 2014. Ο Λούσηρος, 2013, εκδόσεις Ζήτη, ANTE TRACTATUM Φιλοσοφικές Σημειώσεις, 2015, εκδόσεις Ρώμη, που διδάχτηκε στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. και De Profundis, Αναμάρτητοι Έρωτες, 2016, εκδόσεις Πηγή. Ο συγγραφέας Στέλιος Χαλκίτης είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών. Περισσότερα στοιχεία σχετικά με τον Στέλιο Χαλκίτη, στη σελίδα του: https://www.chalkitis.gr/