Έργα τέχνης

Παρασκευή, 04 Οκτώβριος 2019 20:51 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Αν η σύγχρονη Ελλάδα απέδειξε κατά τη διάρκεια του Αγώνα για την Ανεξαρτησία της και, πρόσφατα, ακόμη, ότι μπορεί να συναγωνιστεί την αρχαία, απομένει όμως να αποδείξει αυτή τη συγγένεια και με άξια έργα πλαστικής δημιουργίας.
Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας

Ένα ακόμα Σπάρταθλον πέρασε. Τι έμεινε στην πόλη; Ποια εικόνα αποκόμισαν οι συμμετέχοντες αυτής της υπερπροσπάθειας; Πώς ένα τέτοιο παγκόσμιο γεγονός αντιμετωπίστηκε από τους αιρετούς;
Ερωτήματα που ο καθένας μπορεί να θέσει αλλά σίγουρα απάντηση επαρκή δεν θα πάρει.

Και όμως, σε λιγότερες από 365 μέρες το Σπάρταθλον θα είναι πάλι εδώ.
Με τις ίδιες συνθήκες; Με τα ίδια ερωτήματα; Με τις ίδιες παθογένειες; Τι μπορεί να αλλάξει;
Να αλλάξει η λογική αντιμετώπισης τέτοιων γεγονότων. Ο Χρυσούς Αιών στον οποίον αναφέρθηκε πρόσφατα και ο πρωθυπουργός της χώρας, δεν πρόκειται ούτε στο ελάχιστο να ‘ρθει με τέτοιες νοοτροπίες και διαχείριση της τελευταίας στιγμής. Με ευκαιριακές αντιμετωπίσεις και πλήθος ανόητων δικαιολογιών μόνο μαρασμός θα επικρατεί.

Τα έργα τέχνης δημιουργούν πρωτίστως νουν υγιή, που τόσο μας λείπει. Δημιουργούν όραμα για τους νέους. Δημιουργούν αισθητική στους πολίτες η οποία τους ακολουθεί στην καθημερινότητα. Δημιουργούν υπερηφάνεια και θαυμασμό σε όσους τα αντικρίσουν.
Τι άλλο καλύτερο μπορεί να συμβεί σε μια πόλη σαν την Σπάρτη; Άλλωστε η επιταγή έχει δοθεί και μέσα από τον Εθνικό μας Ύμνο.
“Ω, τρακόσιοι, σηκωθήτε. Και ξανάλθετε σ' εμάς. Τα παιδιά σας θέλ' ιδείτε. Πόσο μοιάζουνε με σας”.
Τι να δουν βέβαια σήμερα οι τρακόσιοι; Ας απαντήσει ο καθένας.

Εκείνο που προτείνουμε εμείς κι είναι εφικτό να δημιουργηθεί μέχρι το επόμενο Σπάρταθλον είναι ένα δοκιμασμένο παγκόσμιο σύμβολο που έχει δημιουργήσει ένας σπουδαίος Έλληνας και κορυφαίος μας γλύπτης, ο Θόδωρος Παπαγιάννης. Τίτλος του “Οι Δρομείς” και με ύψος 5,5 μέτρων και μήκος 23 έχει ήδη τοποθετηθεί από το 2004 στο Διεθνές Αεροδρόμιο O’ Hare του Σικάγο και κοσμεί την έξοδό του. Μινιατούρα του υπάρχει στο χωριό Ελληνικό των Ιωαννίνων όπου εκεί ο Χρυσούς Αιών δια χειρός Θόδωρου Παπαγιάννη και των μαθητών του είναι μία πραγματικότητα.

Με αυτό μπορούν οι είσοδοι της πόλης να δείξουν τον δρόμο της τέχνης, της ιστορίας, της επανεκκίνησης.
Με αυτό η εικόνα κι η λογική των πραγμάτων μπορεί να αλλάξει και το φως του παρελθόντος να γίνει παρόν και μέλλον.
Θα επανέλθουμε.